حصار سکوت

زندگی.......................

pejvakesokoot — Thu, 03 Jul 2008 22:53:18 GMT

زندگي آرام است

مثل آرامش يك خواب بلند

زندگي شيرين است

مثل شيريني يك روز قشنگ

زندگي رويايي است

مثل روياي يك كودك ناز

زندگي زيبايي است

مثل زيبايي يك غنچه باز

زندگي تك تك اين ساعت هاست

زندگي چرخش اين عقربه هاست

زندگي مثل زمان در گذراست

چه شيرين است وقتی سينه ها از مهر آكنده است
چه شيرين است وقتی آفتاب دوستی در آسمان دهر تابنده است
چه شيرين است وقتی زندگی خالی ز نيرنگ است

***

مگو اين ‌آرزو خام است
مگو روح بشر همواره سرگردان و ناكام است

***

"برگزیده ای از شعر فریدون فروغی "

پر پرواز..................

pejvakesokoot — Sun, 29 Jun 2008 21:54:18 GMT

در سكوت و خلوت سحر
پنجره اي به روي پرنده باز مي شود
و افق از بدايت تا نهايت
پرنده را به پرواز مي خواند
آسمان و درخت بر او آغوش مي گشايند
و باد
در گوشش
عاشقانه آهنگ رهايي زمزمه مي كند
پرنده در حسرت پرواز
و پرواز در حسرت پرنده
اي كاش
پرنده در زندان عادت
زبان طبيعت را از ياد نبرده باشد . . .

مادرم روزت مبارک....

pejvakesokoot — Tue, 24 Jun 2008 12:50:56 GMT

مادر، اي مهربانترين خلقت هستي ، روزت مبارک

مادر! امروز ، روز توست. از تو گفتن و براي تو نوشتن، قلمي توانا و هنر بيتا مي‌خواهد كه من فاقد آنم. تو بزرگتر از آني كه قلم شكسته چون مني ياراي صعود به بارگاه آسماني‌ات را داشته باشد.چه كنم كه بضاعت بيان حق شناشي سزاوارنه‌ات را ندارم. انديشه ی قاصرم و قلم الكنم ناتوانتر از آني است كه‌بتواند فرشته‌ي چون تويي را بستايد يا به اداي تكليف چشمه‌يي از درياي حق والاي مقامت بشايد. چه كنم كه توشه‌يي بيش از اين در چنته ندارم.پس سخاوتمندانه همين دلواژه‌هاي سترون و نارسم را بپذير و هماي سعادت ستايشت را بر شانه‌هاي لرزانم بنشان.

مي‌خواهم از تويي بگويم كه زيباترين و دلاراترين مفاهيم قاموس تمام ابناي بشر از ازل تا ابد، ملهم از روح اهورايي و جايگاه فرشته گونه‌ي توست. مدار روح‌انگيزترين گلواژه‌ها در زيباترين نوشته‌ها، شعرها، قصه‌ها، سرودها، ، سخنوريها و همه هنرهاي عالم بر محور خورشيد فروزان تو مي‌چرخد. ستاره‌ ي عالي‌ترين كهكشان مفاهيم انساني از تلالوي شمش وجود تو چشمك مي زند.
به راستي چگونه مي‌توان از عالم و آدم سخن گفت، اما از سمبل همه زيبايهايش ، يعني تو ، روي بر تافت چگونه مي‌توان طبع لطيف انسانو سجاياي عالي او را بازشناخت، اما دل در گرو تو نداد؟ چگونه مي‌توان پاكترين و با شكوه‌ترين خصايل انساني را بازگو كرد اما تابش چشم‌نواز مهپاره رخسار تو را از پس آن نديد؟اصلا" چگونه بدون الهه هستي بخش وجود تو بايد دل باخت ، دلدار بود، آيين مهرورزيآموخت، رسم پاكبازي فراگرفت، رفيق توفيق شد، صبوري پيشه كرد،قناعت ورزيد، گوهر حياء را باور كرد، ارج شرف را اندازه گرفت، زنگار جسم و روح را شست و راز روح پرنياني آدمي در شاخسار دلاويز گلستان خلقت را فهميد؟

تنها نه بخاطر بهشتي كه زير پاي توست ، نه به خاطر نسلي كه زاده توست، نه به خاطر لالايي‌هاي دلنوازت، نه به خاطر خونواره چشمان خسته‌ات، نه به خاطر رنجواره بلاكشي‌ات، نه ‌به خاطر سرشت مهرآگيني‌ات،نه به خاطر سرسبزي قلب پاكبازت، نه به خاطر زيبايي نازكي خيالت يا تردي روح دلنوازت، نه به خاطر پاكياحساس دلارايت، نه به خاطر طراوت آسمان چشمان ابريت و نه به خاطر ....، تو را مي‌ستايم به خاطر شور بالغ خداگونگي‌ات، به خاطر شاهكار شعور شرف مداريت، به خاطر گوهر دردانه حياء و نجابتت، به خاطر كولاك گرمجوش گذشت و ايثارت، به خاطر راز فاخر و زيباي مادريت،به خاطر ترك برداشتن بلور نگاه نگرانت، به خاطر آتشفشان پرگداز سوختن و ساختنت ، به خاطر غرق شدن بلم جواني و آسايشت در درياي طوفانزده بي‌قراريهاي من و به خاطر همه آنچه كه به من دادي يا ندادي، دوستت دارم و بر تو مي‌بالم و مغرورانه منتت را مي‌كشم.مي‌خواهم بداني كه بهار آرزوهايم، تنها به كرم ميزباني كريم تو گل‌افشان مي‌شود، خزان روياهايم تنها به جفاي غفلت از تو فرا مي‌رسد.تلاطم روز و شبم، از صدقه‌ي سر تو قرار پيدا مي‌كند،رزق و روزيم از بركت اذكار و ادعيه خلوت تو رونق مي‌گيرد. بيا مرا به پهندشت سبزفام رامشگاهت ببر و در دامن پر مهرت، سرم بر زانوي خسته‌ات بگذار و با دستان پر مهرت، موهايم را نوازش كن و به جاي لالايي‌هاي روح نوازت ، اسرار خداگونگي را در گوشم بخوان و فانوس نگاه تارم در صراط رحمت رحيميه حضرت دوست شو. بيا و غبارستان وجودم را با خوشاب دلستان سبز و پاكنهادت بشوي. كاش هست و نيستم را مي‌دادم تا تو از دستم راضي باشي و كريمانه از ذكر دعاي خيريت محروم نكني. بيا با سخاوت دعاي خيرت به‌ساحل فلاح روانه‌ام ساز،چون بي‌تو هيچم، بي‌بركت خشنودي تو سزاوار لهيب سوزان دوزخم، پس اگر هستم يا اميد به فرداي روشن دارم، فقط چشم طمع‌ام به سفره كرم توست.
مادرم
" روزت مبارك "

پ.ن۱: خواستم برای اینکه مجبور به دادن پاسخی برای غیبتم نشم پستی متفاوت داشته باشم و این مناسبت(روز مادر) بهترین بهانه بود!!!!این متن رو هم وقتی خوندم خیلی ازش لذت بردم و گذاشتم که شما هم بخونید و لذت ببرید.این روز زیبا رو به همه زنها و مادران خوب دنیا تبریک میگم.

پ.ن۲: از همه دوستانی که با کامنتهای پرمهرشون دلجویی ام داده و دوستانی که فراموشم نکرده و سراغمو گرفتن بی نهایت متشکرم.شاید نتونم مثل قبل مداوم نت بیام.ولی سعی می کنم هرازگاهی سر بزنم.دوستتون دارم و فراموشتون نمی کنم.

(یاسمین)

یه عالمه حرف برای نگفتن...........

pejvakesokoot — Thu, 12 Jun 2008 12:21:18 GMT

نمی دانم به دنبال قطعه گم شده ای بودم که مکمل لحظه های تنهاییم باشد یا می خواستم قطعه گم شده کسی باشم...

در این دنیایی که شادیهایش سراب است و گاه غمهایش عرش پروردگار را می لرزاند... نه به دوستت دارم هایش، نه به عهد و پیمانهایش و نه به معنای عمیق کلمه وفا می توان دل بست... وقتی که واژه ها تاب بیان واقعیت ها را ندارند، وقتی که حرفهای نگفته دل من سر به آسمان گذاشته است... وقتی که معنای دقیق دوستی و با هم بودن در هیچ کتاب لغتی یافت نمی شود... وقتی پیمان امروز به راحتی بستن چشم های تو بر من فراموش می شود... دیگر نه می خواهم قطعه گم شده کسی باشم و نه به دنبال قطعه گم شده ام خواهم گشت...

فهمیدم که به سادگی گذشت ثانیه ای می توان خاطره شد... خاطره ای که شاید بر دفترچه وقایع زندگی نوشته شود شاید هم نشود... خاطره ای که چه تلخ چه شیرین به مرور از صفحه روزگار محو می شود...

نه آنکه حرفی برای گفتن نداشته باشم... نه آنکه جواب دادن را یاد نگرفته باشم... نه آنکه سکوتم به معنای رضایت از همه وقایع باشد... نه اینگونه نیست...

حرفهایم باشد برای روز مبادا... نه به دنبال اثبات خودم هستم و نه می خواهم لحظه ها را به میهمانی سرد بحران ببرم... حتما روزی به نام روز مبادا هست که من و غصه ها و دلتنگی ها و حرفهای نگفته ام، در آن روز معنای شیرین وجود را تجربه کنیم... حرفهایم باشد برای روز مبادا، که ایمان دارم سخت ترین کارها در این دنیا، خوب بودن و خوب ماندن و خوب برخورد کردن است... که می دانم برای بد بودن و دل شکستن و ناراحت کردن یک همراه نه لزومی به پرداخت هزینه است و نه هیچ وقت دیر می شود...

وقتی که به سادگی گذشت ثانیه ای می توان خاطره شد، وقتی چه بخواهی و چه نخواهی خاطره تو محو می شود... من میگذرم از هر آنچه مرا به لمس آرامش و دل تو را به مرز بحران می رساند... من میگذرم از تمام آن عهد شکنی ها و بی وفایی ها و بی مهری هایت... من می گذرم... نه آن گونه گذشتی که پس از گرفتن انتقام باشد، نه آن گذشتی که نتیجه اش اثبات خوب بودن من باشد ...که همه اینها نیز فراموش می شود... من می گذرم تا خودم از لحظه لحظه بودم راضی باشم... تا شاید آن یگانه که تنها مهربان عالم است از من راضی باشد...

پ.ن:شاید آن روز که سهراب نوشت:تا شقایق هست زندگی باید کرد خبری از دل پر دردگل یاس نداشت باید اینجور نوشت هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس...زندگی اجبار است !!!!!

پ.ن: یه عالمه حرف برای نگفتن دارم....یه عالمه سکوت رو دلم مونده....یه عالمه خستگی به روح و جسمم نشسته.....شما هم فقط برای مرحم زخمهای دلم دعا کنید.

(یاسمین)

عنوانی به ذهنم نمیاد برای این پست!!

pejvakesokoot — Sat, 07 Jun 2008 14:05:18 GMT

امروز نه آغـــــــــاز و نه انجــــــــام جهان است

ای بس غم و شادی که پس ِ پرده نهان است

سلام

بدون این که مطلب خاصی مد نظرم باشه اومدم اینجا که بنویسم.هنوز نمی دونم از چی میخوام حرف بزنم...گاهی اوقات "نوشتن" این ساده ترین کار چقدر سخت به نظر میرسه!!!

چند روز تعطیلی را همینجا بودیم.تو شهر خودمون.گاهی می رفیتم گردش تو خیابون و خونه اقوام و یا زیارت و خرید .

آفتاب و سبزی و دریا و نسیم را دلم میخواست،گاهی چشمم را می بندم ساحل شنی زیبا را می بینم و آبی باشکوه دریا را و آفتاب را که با سخاوت بر همه می تابد....دلم هوای دریا کرده.اما این روزها هوا بارونی و ابریه و حتی شبهای سرد که البته برای قدم زدن عالی است...

دلم سفر می خواست.اما نشد.مثل همیشه.مثل همه وقتهای دیگه که قراره بریم ولی نمیشه....هنوز تو این خونه کارای انجام نشده دارم.کمی ریخت و پاش و جابجایی وسایل مونده.همینجوری خوبه.روزهای تعطیل رو سرم گرم همین کارا بود.غروبها بیرون رفتن سرجاش بود.حتی به حد نیم ساعت قدم زدن...جای شکرش باقیه که این فرصت جور میشه!!!

برعکس خونه قبلی پرده های این خونه رو خوشرنگ و شاد انتخاب کردم.هال رنگ کرم و قهوه ای براق.آشپزخونه با زمینه زرد.اتاق خواب با رنگ صورتی کمرنگ و اتاقهای دیگه هم آبی.همگی کم رنگ و خوش رنگ.اسبابها رو با چیدمان جدید چیدیم و عاشق چیدمان جدید شده ایم.این روزها ظاهرا همه چیز درخشان هست! قاب عکسهای عقد و عروسی رو دیگه جمع کردم.حس کردم بچه بازیه!!!ظاهرا همه چیز روبراهه...اما...

این دل لعنتی نمی دونم چرا گاهی بهانه گیر میشه.مثلا همین امروز دلم یه چیزی می خواد.از صبح تا حالا لج کرده.اما نمی گه چی میخواد...یه تغییر...یه حس ایده آل که پیداش نمی کنم.شده گاهی احساس عجز و درموندگی کنی و حس کنی اون تغییری که دلت میخواد رو دیگه هیچ وقت نمی تونی به وجود بیاری؟!!!

اون چیزی که اولش فکر میکردی نشد...و بعد میگی مهم نیست به مرور درستش می کنم و میشه همونی که می خواستم.من می تونم...سعی میکنی و همه تلاشت رو میکنی تا به دستش بیاری ولی آخرش به بن بست میرسی و تسلیم میشی.و میگی حالا که نشد به جهنم ادامه بده همینجوری.حالا سعی کن همین جوری که هست ازش لذت ببری....ولی ته دلت بازم دنبال همون حس قشنگی که اول راه داشتی میگردی.

حالا تو یه چیزی داری که شاید خیلی ها نداشته باشن : "صبر"...این جور وقتها خدا در کمال سخاوت و بخشش صبر رو بهت تقدیم میکنه تا درجا نزنی و از هم نپاشی...به خودم میگم کاش خدا اونجاییکه خودش حس میکرد باید به بنده ای توانایی کاری رو بده میداد.مثلا من توقع زیادی ندارمها.باور کنید چیزی که تو ذهنم دارم یه کار خوب و مفیده و خدا هم بهش تاکید کرده.فقط یکی یادش رفته اونو... من می خوام یادش بدم تا همه چی قشنگ بشه براش... نه برام...نه برامون....

اصلا خدایا چرا گاهی اینقدر بنده هاتو متفاوت آفریدی!!!

پ.ن ۱: (این پی نوشت بعد از کامنت دایی نوید حذف شد)

پ.ن۲ : اگر از این پست چیزی دستگیرتون نشده به گیرنده هاتون دست نزیند.مشکل از فرستنده است.

(یاسمین)

دایی نوید عزیز! سالروز میلادت مبارک

pejvakesokoot — Tue, 03 Jun 2008 19:03:18 GMT

امشب یه شب زیبا و قشنگیه که من به خودم قول داده بودم رو سنگم که باشه امشب رو بیام نت و آپ کنم.آخه مگه من چندتا از این داییهای خوب و مهربون و نازنین دارم.راستش اینجا باید اعتراف کنم که تو دنیای حقیقی سه تا دایی دارم که برعکس عموهام که جونم میره براشون با این داییها زیاد صمیمی نیستم.حالا اومدم تو نت یه دایی دارم که هر روز بیشتر و بیشتر از شخصیتش خوشم اومده و به خودم می گم یاسی تو چقدر خوش شانسی که هم یه خاله خوب اینجا داری و حالا هم تونستی یه دایی خوب داشته باشی.حالا بماند کلی دوستهای خوب و نازنین مثل تک تک شمایی که الان دارید این پستم رو می خونید دارم.

حالا این دایی خوب و نازنین رو به شما هم معرفی می کنم .

این شما و این هم دایی نوید ما.

۱۵ خرداد روز تولد دایی گل ماست.که من هم از همین وبلاگ به ایشون تولدشون رو تبریک میگم و امیدوارم سالهای سال زندگی سراسر سلامتی و نشاط و شادکامی داشته باشن.حالا گرچه دور از وطن و در دیاری دیگر هستند اما افتخار ما اینه که ایران و ایرانی رو دوست دارن و همیشه آرزوی بهترین هارو برای جوانان ایرانی دارن.

دایی نوید عزیز: روز تولدت رو با تقدیم زیباترین گلها در نهایت صمیمیت بهتون تبریک میگم.قشنگترين گلهاي دنيا به خاطر قشنگترين روز دنيا كه روز تولد توست تقديم تو.
و امیدوارم همه روزهای عمرتون بهاری باشه و قلبتون همیشه شاداب و جوان باشه.بابت همه محبتها و راهنماییهاتون تشکر میکنم.حضور شما در نت و داشتن لینک وبلاگ شما برای من باعث افتخاره.

از خداوند مي خواهم كه آسمان نگاهتان هميشه آفتابي

وگل لبخند هميشه بر لبانتان شكوفا باشد.

دلتان تابنده و مهرتان تا ابد پاینده باد.

همیشه زنده باشید.

(یاسمین)

به یاد روز جشن فارغ التحصیلی....

pejvakesokoot — Thu, 22 May 2008 21:10:18 GMT

تقدیم به همه دوستان همکلاسی که قلبهایشان به وسعت دریاست و روحی به سبزی جنگل دارند:

ای خواهر و برادر همکلاسی ام که از کناره آبهای نیلگون خلیج فارس و دریای عمان آمده ای-ای هموطن ایرانی من که از خطه سرسبز شمال به کویر کاشان سفر کرده ای...ای هموطنی که از دل کویر جوشیده ای و تو ای همشاگردی مهربانم که از کناره زاینده رود و کارون راهی این دیار شده ای ....

در این لحظه پرنده خیالم را به گذشته های دور می فرستم و به یاد روزهای گذشته میفتم که زندگی ساده و آرامی را در کنارت سپری میکردم.سال آینده نیز در چنین غروب غمباری به یاد امروز میفتم.

روز وداع با تو عزیزی که در این راه با من همراه بودی و یک سبد پر از خاطرات سبز توشه راهم نموده ای ...

چه خوشحال بودم آن روز که آمدی با دستهایی پر از نور و دلی سرشار از شور و حرارت ...و چه غمگینم اکنون که می دانم روزی به نزدیکی همین روزها بار سفر میبندی و به شهر و دیار خویش باز میگردی.ولی باور مکن که من به تاریکی عادت کنم و در تکرار روزهای خالی از نور تو را فراموش نمایم.

ای عطر عاطفه-ای همکلاسی کاشانی من! دیگر نخواهم گفت اینجا آنجایی نیست که به دنبال آن بودم.دیگر فکر نمی کنم که در بیابان به دنبال سراب آمده ام.حال میدانم که شهر تو دیار علم و دانش است و موطن سهراب و فراموش نمی کنم که شهر تو مهد تمدن باستان است و کاشانه آریانپور کاشانی ...

حال می دانم که در این دریای علم می توان صدف معرفت صید کرد اما اگر خود بخواهیم و از او که آفریننده عشق و هستی است غافل نشویم.

ای همسفر! ای آشنای ناآشنا

دیگر ترانه های تو در ذهن ملول کوچه پس کوچه های این شهر نمی پیچد ...تو می روی و در آشیان خاطره ها خواهی آرمید.

اما بدان که خانه کوچکم پر از زمزمه های محبت آمیز توست...پر از ترنم های مهر و تبسم های شیرین و پر از نگاههای پاک و معصومانه تو همکلاسی عزیزی که همسفر سالهای جوانی ام بوده ای.

نگاه پرمهرت را بر کاج سبز خانه می آویزم و عطر یادت برای همیشه در لحظه لحظه جانم جاری خواهد ماند.....

پ.ن۱: روز سوم خرداد شاید برای ایران خاطره فتح خرمشهر را داشته باشد.اما برای من و همکلاسیهای دانشگاهی ام خاطره روز جشن فارغ التحصیلی امان را به همراه دارد....این متن هم در همان روز توسط یکی از همکلاسیهای ما خوانده شد که همه مارو تحت تاثیر قرار داد.دلم برای تک تکشون تنگ شده

پ.ن۲: از امشب به مدت چند روز نمی تونم نت بیام.اما وقتی برگشتم جبران نبودنم رو می کنم.منو فراموش نکنید.دلم برای همتون تنگ میشه.خیلی دوستتون دارم.

(یاسمین)

نازی نازنینم تولدت مبارک!

pejvakesokoot — Sun, 18 May 2008 18:31:18 GMT

روز تولد تو

روز شکفتن گلخنده آفتاب بود...

روز پایکوبی باد...

روز رقص برگهای جوان روی شاخه های دور دست

روز شادی قاصدک ها...

روز پرواز عطر گل های سرخ...

روز تولد تو ..

بهار در بهار بود....

اميدوارم روزگارت آرام به جايي رسد كه, زندگيت از هر آنچه كه روزي در رويا پرورانده اي

بسي لذت بخش تر و شيرين تر باشد.

سی اردیبهشت روز زیبای تولدت مبارك نازی نازم

آرزومند آرزوهاي قشنگت

(یاسمین)

همسفر...

pejvakesokoot — Mon, 12 May 2008 21:35:18 GMT

از تاريکی به نور می رسيم
و از غم بی پايان به شور می رسيم
واز دلتنگی ها به خروش می رسيم
در جستجوی خويشتنيم
در آرزوی نور و شوريم
و در پشت زمزمه های زندگی بدنبال نغمه های رويش عشقيم
تا بلکه آنرا بجويیم و بدل به ترانه زندگی گردانيم

با تو هستم همسفر !

چه زیباست در این سفر ،اگر همه چیز را بدون واسطه ببینی و درک

کنی .اگر خود را چونان پرنده ای سبکبال ،بدون هراس از گردبادها

بدست نسیم بسپاری و بیاندیشی که تک تک حوادث این سفر ،

روح واندیشه ات را بالغ می کند.

میل به دانستن و پر بار کردن اندیشه ،میتواند تو را بدون

هراس از زمین خوردن در این مسیر مصمم کند .در این سفر به

خاطرات سبز گذشته ات بیاندیش ،حتی اگر خاطره سبزی هم

نداشتی می توانی نشانه های خاطراتت را در کوله پشتی

تجربیاتت بگذاری و به راهت ادامه دهی . بدان که در هر شرایطی

تنها تو می توانی خالق شادی ها در لحظه های زندگیت باشی

پس مهربان باش و دل به جاده بسپار...........

يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ...يک نفر همدم خوشبختي هاست ،
يک نفر همسفر سختي هاست ،چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد...
ما همه همسفريم............

فرای عزیزم تولدت مبارک!

pejvakesokoot — Thu, 08 May 2008 21:49:18 GMT

باز هم بهار چه محتاطانه میخزد روی برگ های دفتر زندگیمان و ما چه مشتاقانه استقبال میکنیم ازین میهمان عزیز

باز هم بهار مینگارد پرده هایی از گل و عشق ...

و باز هم ما در کوششی دوباره برای آموختن اینکه بهار چگونه عشق را مینگارد .

و با تولد زیبای بهار ...........

تو به دنیا میآیی ... فرای عزیز مهربانم بگذار ساده بگویم ...

بگذار از بند واژه ها بگریزم و با تو بگویم صمیمانه ترین تبریک ها را از من بپذیر.بانوی زیباییها روز میلادت مبارک.

متولد می شوی که آسمان پر از ستاره شود؟؟؟؟؟؟؟؟

متولد می شوی که رود ها تا همیشه جاری باشند؟؟؟؟؟؟

چه تولد زیبایی............

بی شک متولد می شوی تا مهتاب برای همیشه بدرخشد

آری

تو متولد می شوی تا دوست داشته باشی

تو متولد می شوی تا دوست داشته شوی.

چه تولد قشنگی..........

با تولد تو جهان برای کسانی که دوستت دارند چه زیبا شد

ای بهترین بهترین ها و ای دوست دارترین دوست داشتنی ها

هزار و هزاران بار تولد زیبایت مبارک