این روزها حرف تازه ای برای گفتن ندارم.

این روزها دلم می خواهد شاد باشم.اما حس اینکه خیلی ها اینگونه نیستند آزارم می دهد.

این روزها می خواهم به کودکم و آینده اش بیندیشم و زیبا ببینم.اما با حوادث و اتفاقات اطرافم بیشتر نگرانش میشوم.

این روزها پر از حرفم، اما حس نوشتنم نیست.

باور کنید پراز حرف بودم تا کمی از دلگیریهایم کم کند اما ترس از این که با کامنتهای متفاوت و پیش بینی نشده روبرو شوم و طاقت تحملش را نداشته باشم، ترس از این که دوستانم را از من دور کند، مانع نوشتنم می شود.

به اندازه کافی این روزها خواندم و حس تلخ تناقض و دوری را حس کردم.

راستی کلی حرف داشتم از خرید های مختلف برای نوزاد نیامده امان.از لباسها  و دیگر وسایلش.با کلی وسواس همه را توی اتاق چیده ام و بی صبرانه منتظر آمدنش هستم.

اما نمی دانم چرا آن شور و شوق کافی برای گفتنش را در این جا ندارم.

شاید شرمم می آید این روزها که همه نگران خیلی مسائل مهمترند ، من به این مورد فکر کنم و از دلخوشیهایم بگویم.

چگونه از شادیهایم بگویم وقتی همین امروز هموطنان ما در سقوط هواپیما جان خود را از دست دادند.فکر این که آن لحظه چه حس تلخی را داشتند و خانواده هایشان چه غمی دارند آزارم می دهد.

نمی شود در اوج غم دیگران از شادی گفت.کاش اگر قرار است شادی باشد برای همه باشد.مخصوصا برای همه هم میهنان عزیزم.

                                                                              (یاسمین)

استواری را از کوه گرفت و بزرگی را از درخت

ملایمت را از خورشید تابستان، آرامش و وقار را از دریای خموش

سکوت را از شب، خرد را از سالمندان، قدرت را از پرواز عقاب بر آسمان بی کران

شادی و نشاط را از صبح بهار، توکل و امید را از بذر کوچک انار

و صبر و بردباری را از ازلیت

سرانجام همه اینها را به هم آمیخت و چون چیزی برای افزودنش نماند

دانست که شاهکارش کامل شده

و آنگاه پدر را آفرید...