^{كودك را به سوي زمين فرستاد و در همان حال گفت: نام فرشته ات هيچ اهميتي ندارد مي تواني او را مادر صدا بزني}

                   

 ساحل امروز خموش است

از رهی  دور رسیدست ومرا میخواند.

 دوستت دارم مادرم

فرشته کوچکم چقدر از نبودنت دلتنگم، که من بیش از تو به بودنت محتاجم،میدانم روزی به نزدیکی خاطره در کنارم خواهی بود تا شادیهایمان را با ابدیت پیوند دهیم.

دلبندم! روزهایی را تصور کن که از آن ما خواهد بود .آن زمان با دست کوچکت دستم رامی گیری و بسوی آینده میکشانی.این شبهای سخت و این روزهای بی قراری را با امید روزهای شاد بودنت سپری میکنم.این روزها که بودنت را بیش از هر زمان دیگری حس میکنم با حرکات آرام و شیطنتهایت چه زیباست با تو زمزمه کردن و نوازش کردنت.چقدر بی تاب حضورت هستم!تا وقتی وجودت را حس نمی کردم این همه برای داشتنت عجله نبود.ولی حالا تحمل همین سه چهارماه باقی مانده چقدر سخت است.چقدر طولانی است.....

تصور کن روزهایی را که تو هم به جمع ما اضافه شوی و چقدر شیرین می شود زندگی...

وای که آدمیزاد چه حریص است.تا کنون این همه به زندگی اهمیت نمی دادم.اما حالا دلم می خواهد زنده باشم و تو را ببینم.بزرگ شدنت را....وبازتصور کن زمانی که دستهای توانمندت کهولتم را به تیمار میگیرد.گفتم که آدمیزاد حریص است به زنده ماندن تا زمان کهولت و پیری هم می اندیشم!

  بی صبرانه منتظر شنیدن صدای اولین گریه ات هستم!کاش وقتی به دنیا می آمدی می خندیدی!!!دوستت دارم کودکم

                                                                                                            (یاسمین)

باز هم بهار چه محتاطانه میخزد روی برگ های دفتر زندگیمان و ما چه مشتاقانه استقبال میکنیم ازین میهمان عزیز

باز هم بهار مینگارد پرده هایی از گل و عشق ...

و باز هم ما در کوششی دوباره برای آموختن اینکه بهار چگونه عشق را مینگارد .

سلام

یه چند روزی میشه که تصمیم داشتم از خودم و اتفاقات اخیر بنویسم.اما تولد دوستان و مرام و معرفت زیادی که در وجود منه! باعث شد عقبش بندازم و امروز به اطلاعتتون برسونم.و کنجکاوان! رو همچنان در خماری نگهدارم.

خب الان از اون وقتهاییکه باید بگم همیشه باید شکر خدارو کرد و ادای این آدماییکه که از هر چه پیش آید خوششان آید درآرم و بگم داده خدا شکر خدااصلا کی گفته دختر بهتر از پسره.اتفاقا پسر عزیز دل مادره و پشت و پناه پدر و مادر و عصای روز پیریه و از این حرفا....باور ندارین؟مگه ناصر و مجید و بقیه آقایون رو نمی بینید؟!!!

آره دیگه حتما فهمیدید با کلی شوق و کنجکاوی رفتیم سراغ دکتر سونو گرافی و در حالی که دکتر سرگرم کارش بود و منم به مانیتور کناری چشم دوخته بودم و به شکلهای عجیب و غریب چشم دوخته بودم که اصلا شبیه به قلب و کلیه و ستون فقرات و .... که دکتر هی می گفت ببین اینم سالمه نبود ازش پرسیدم: ببخشید آقای دکتر میشه بگید جنسیتش چیه؟دکتر هم خیلی آروم و مطمئن گفت: اه نمی دونی؟پسره!منم که دیگه دیدم هیچ راهی وجود نداره و قطعا پسر خواهد بود(آخه میگن سونوگرافی ممکنه در جنسیت دختر اشتباه کنه.اما در مورد پسر قطعیه!)ازش تشکر کردم و تو دلم گفتم پسر چیه بگو گل پسر

خلاصه اینکه این وروجک ورپریده ما پسر از آب دراومده و همچنان عزیز دل ماست.حالا جالب اینه که من برای اسمش از قبل تصمیم گرفته بودم.اما باباش فعلا موافق نیست و میگه بیا با توافق هم یه اسم پیدا کنیم.میگم خب تو بیا با من توافق کن حله دیگه.اما.........ولی مطمئن باشید حرفمو به کرسی می نشونم.البته فکر نکنید اسم منتخب من یه اسم ایرانی الاصل از نوع کوروش و داریوش کبیر و این جور چیزاست.اتفاقا کاملا عربی الاصله و به دلایل خاصی انتخابش کردم!

خب حالا دیگه با اطمینان از پسر بودنش میریم از رنگهای پسرونه لباس و وسایل می خریم.کی گفته فقط آبی میشه خرید؟من از رنگهای نارنجی و زرد و قرمز هم قاطیش می کنم.گرچه کلی لباس تا حالا آماده شده که برای هر دو مورد میشه استفاده کرد

دروغه اگه بگم جنسیتش مهمتر از سالم بودنش بود.اتفاقا با توجه به حرفای قبلی دکترم خیلی نگران سلامتی اش بودم .و وقتی دیدم هیچ خبری از اون علائم قبلی نیست و محو شده بی نهایت خوشحال شدم.و امیدوارم این چهار ماه باقی مونده هم  به سلامتی و بی مشکل بگذره.شما هم منو از دعاهاتون بی نصیب نذارین.

از همه دوستهای خوبم که همیشه با محبتهاشون منو دلگرم کردن و جویای احوال من و پسرم بودن ممنون و سپاسگزارم.

                                                                                (یاسمین)