کجای خواب مانده ایم؟
کبوتران را یک به یک سر بریدند و ما...
ما زیر پله ای جسته ، نفسهای بریده امان را خفه میکنیم
از ترس فولاد ِسرد ِتیغ ِبی رحم ِجلاد
هه...
آسوده باشید
ما سگان را پخی کافی تا هزاران فرسنگ فراموشی را بدویم
کبوتران را یک به یک سر بریدند
آسوده بخوابید........

 کجای خواب بودم؟

۱۰بهمن روز اعلام حمایت و همبستگی وبلاگ نویسان ایرانی

با دانشجویان در بند نام نهاده شده است.

 گرچه کمتر مطلب سیاسی تو وبلاگم می نویسم اما از آنجاییکه مثل همه ایرانیان خواهان آزادی و دموکراسی هستم دور از انصاف دیدم که به دعوت نوید عزیز لبیک نگم و مطلبی در این رابطه تو وبلاگم نداشته باشم.من هم به نوبه خود از دوستان وبلاگ نویسم دعوت میکنم تا اگر مایل بودند مطالبشون رو در این مورد پست کنند.

فرای عزیز(فراتر از آسمان)

احسان عزیز(وبلاگ نویس ناراضی)

رامونای عزیز(دلخوشم به سکوتم)

احمد عزیز(خیابان خوابها)

نیلوفر عزیز(تلخ...اما دوست داشتنی)

نوید عزیز شرمنده هر چی زور زدم بیشتر از این تو پیوندهام کسی رو پیدا نکردم که وبلاگش با اینجور مطالب جور باشه.یه چندتاییش رو هم که داشتیم شما قاپیدی.مثل (مجید شر-پانته آ-ناصر)اینه که به من تخفیف بدین تا از همین پنج عزیز دعوت داشته باشم.

                                                                                            (یاسمین)

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به تو که دلت دریای مهربانی است:هستی عزیزم اول بهمن روز تولدت مبارک

خوشا بحال جهان که سیصدوشصت روز دیگر را با تو به شب رساند

خوشا بحال جهان که به پهنای یکسال دیگراز تو گذشت...

                                                                       (یاسمین)

" زمستان می آمد و با خود می گفت :

آرزو به دلم ماند که سبزه را ببینم

 غافل از اینکه خود هرچه سبزه بود را از بین می برد."

من دلم می خواهد    خانه ای داشته باشم پر دوست

کنج هر دیوارش     دوستانم بنشینند آرام

گل بگو...        گل بشنو...

هر کسی می خواهد    وارد خانه ی پر مهر و صفامان گردد

شرط وارد گشتن        شستشوی دلهاست

شرط آن        داشتن یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم

  و به یادش با قلم سبز بهار می نویسم

ای دوست" خانه ی دوستی ما اینجاست"

تا که سهراب نپرسد دیگر

خانه ی دوست کجاست!

راستی خانه ی دوست کجاست؟!!!

پدر و مادر عزیزم:

از شهر شهود عشق می آیید و از وادی نور.........

قطره ای بودید در اقیانوس طواف و ذره ای در محشر معشر....

و در آن وادی صفایی یافتید و با زلال اشکهایتان در کنار بقیع غریب دعاگویمان بودید.

امشب به انتظارم تا عطر عشق را که از سرزمین نور با خود به ارمغان می آورید را با تمام وجود ببویم

و از حس حضورتان دلگرم شوم.

اشکهایم گرچه راه را بسته اند بر دیدارتان.چشمهایم بی صبرانه انتظار لحظه دیدار را میکشند.

همه گلهای یاس فرش گامهایتان..............

بیایید که بی تاب و بیقرار وجود نازنینتان هستم............

 (دوستای مهربونم!

 فردا رو به انتظار ورود دلنشین پدر و مادر عزیزم از سفر خانه خدا هستم.

نمیتونم چند روزی نت بیام و بهتون سر بزنم.در اولین فرصتی که وقت فراغت داشته باشم

بر میگردم.از لطف و محبت همتون بی نهایت سپاسگزارم)

                                                                          "یاسمین"

(امروز رفتیم دریا و روی اسکله دقیقا شبیه به تصویر زیر. البته امروز زمستونی بود و دور تادور اسکله رو با یه پوشش شیشه ای بسته بودن.جای همتون خالی-صفایی داشت...دریا و امواج متلاطمش که دیوانه وار خودشونو به صخره ها می کوبوندن....و غروب خورشید و خط افق و رنگ شفق....)

تصویری از غروب خورشید دریا را برایتان به ارمغان آورده ام تا زمستان زیبایتان معطر از شمیم عشقی بی ریا همچون دست و دل ساده شمالیها گردد.

 سبدی بافته ام از برگهای سبز درختی که کنار دریا تنهائیش را برای موجها ترانه ای می سازد تا قایقران عاشق شود بر غروب و دریا.....

حالا صادقانه مرا بگوی که شانه هایت را به جای هیزم به شعله های عشقی سرکش می سپاری تا پروانه رسم عاشقی را از تو بیاموزد!؟

هم آوای تمام آبهای جهان پرستوهای مهاجر را به خود می خوانم چرا که انگشتانم شاخه هایی امن برای پرندگان بی آشیانه اند.

 آی سوخته رویاهای ناممکن، با من بیا شیرین ترین رویاها را با تو به تعبیر خواهم نشست .منتظرت می مانم لب دریا...کنار غروب خورشید

                                                                                  "یاسمین"

گفتند : چهل شب حياط خانه ات را آب و جارو کن ، شب چهلمين ، خضر خواهد آمد .

چهل سال خانه ام را رفتم و روبيدم و خضر نيامد ،

زيرا فراموش کرده بودم حياط خلوت دلم را جارو کنم ...

گفتند : چله نشينی کن ، چهل شب خودت باش و خدا و خلوت . شب چهلمين بر بام آسمان خواهی رفت .

و من چهل سال از چله بزرگ زمستان تا چله ی کوچک تابستان را به چله نشستم ،

اما هرگز بلندی را بوی نبردم ،

زيرا از ياد برده بودم که خودم را به چهل ستون دنيا زنجير کرده ام.. .

گفتند : دلت پرنيان بهشتی است ، خدا عشق را در آن پيچيده است ، پرنيان دلت را وا کن تا بوی بهشت در زمين پراکنده شود .

چنين کردم ، بوی نفرت عالم را گرفت . و تازه دانستم بی آن که با خبر باشم ، شيطان از دلم چهل تکه ای برای خودش دوخته است ...

به اينجا که می رسم ، نااميد می شوم . آن قدر که می خواهم همه ی سرازيری جهنم را يکريز بدوم . اما فرشته ای دستم را می گيرد و می گويد : هنوز فرصت هست . به آسمان نگاه کن . خدا چلچراغی از آسمان آويخته است که هر چراغش دلی است . دلت را روشن کن تا چلچراغ خدا را بيفروزی .

فرشته شمعی به من می دهد و می رود.. .

...

راستی امشب به آسمان نگاه کن . ببين چقدر دل در چلچراغ خدا روشن است ...

                                                                             "عرفان نظر آهاری"