در حريم لطيف شب بوها-زير چتري از ياسها-با قلبي پر از دلواپسيها شب را به آغوش كشيده ام.فضاي سينه ام بغض آلود است و دل تب كرده ام بي تاب! كاش همچون نيلوفري تا ماه قد مي كشيدم.

هرچه كنار پنجره منتظر مي مانم شعري قدم به اتاقم نمي گذارد.امشب باز هم در كوچه باغهاي دل قدم ميزنم......باران ريز و آهسته ميبارد...باد ستاره ها را با خود برده است! تو از من دور و دورتر مي شوي و من هر چه دستهايم را دراز مي كنم به تو نمي رسم.بي تو آسمان زيبا نيست!

يادش بخير در گذشته اي نه خيلي دور از آمدن بهار هراس داشتم!در زمستان مانده بودم و مي ترسيدم برف تمام شود و شاپركها نيايند.مي ترسيدم بهار بدون پروانه و پرستو بيايد....مي ترسيدم نخستين شكوفه هاي بهار غافلگيرم كند و نسيم لطيفي كه در موسم بهار مي وزد مرا از ياد تو غافل كند! نمي خواستم بي عطر تو شكوفه هارا ببويم.....مي ترسيدم برف تمام شود و حرف من نيمه تمام بماند و كلمه هايم يخ بزند و هرگز نتوانم بگويم:دوستت دارم.اما...

برف تمام شد...زمستان كوله بارش را بست و رفت و بهار با همه طنازيهايش آمد.من ديگر نمي ترسم! چون قبل از آنكه كلمه هايم يخ بزند به تو گفتم كه:

دوستت دارم!

                                                                   (ياسمين)

                       (تقدیم به مادر عزیزم که گلستان زندگیمان را بهاری جاودان است)

ای یگانه ترین بعد از خدای!بگذار بگویم چه سان دوستت دارم.گرچه قلم را یارای بیانش نیست!بگذار بر دستان خسته ات بوسه زنم-بر گامهایت گل بریزم-چشمانت را غرق نور کنم و نامت را بر تندیسی از شقایق بنگارم.

مادر تو را با کدامین واژه توصیف کنم؟تو  که واژه ها را در مقابل نامت ضعیف و ناتوان می کنی!

مادر تو را چه بنامم که هیچ چیز یارای برابری با تورا ندارد!کوهت ننامم که کوه پایداری و استقامت از تو آموخته!رودت نخوانم که رود صداقت و پاکدامنی تو را به ارمغان برده!آسمانت نخوانم که بسی بلندتر و رفیع تری و آسمان زیر گامهای توست.ماه و خورشیدت ننامم که آن دو نور تو را به عاریت گرفته اند.ستاره ات ندانم که آنان بی شمارند و تو بی همتا.تو را نسترن و یاس و یاسمن نمی دانم که گل نیز عطر و بویش را از تو دارد.آبشاران خروشان از مهر توست و دشت وسعت خویش از قلبت گرفته!

مادر تو را با کدامین شعر و غزل بسرایم که در مقابل نامت شعر و غزل نیز عاجزند.تو خود یک دنیا کلامی.یک عمر واژه ای ...

اگر شب تا صبح عاشقانه سر بر پایت نهم سزد که سزاوار ستایش.

مادر آگر آسمان آسمان بر تو ستاره ببارانم-اگر ماه و خورشید را بر نگاهت به سجده آرم باز در مقابل تو چه بی مقدارم!بگذار چشمان زیبایت را-چشمه های زلال صفا و صمیمیت را بوسه باران کنم که همیشه زندگیم را پاسدار بوده اند.بگذار دستان همیشه عاشقت را بر دیده نهم تا دیدگانم را روشنایی جاودان بخشی.

مادر تو خود بگو قلب تو چیست که این همه رنج در خود نهفته و لب به شکوه نمی گشاید؟!قلب تو آری خود دریاست.

مادر تو جلوه ایثار نیستی.خود ایثاری!تو آنی که صبر صبوری را از تو آموخته.مهربانی بر درگاهت به تکدی مهر آمده و عشق عاشق نامت گشته.تو نوری-تو آیتی از خدایی.تو آنی که چون خالقت بی همتایی.تو همانی که بهشت زیر پایت گسترده شده...مادر گلستان زندگی معطر از نام توست!

"عمرت مستدام-نامت جاودان و روزت مبارک"

                                                                                                        (یاسمین)