دختر دریای نور

دختر گیسو کمند شهر عشقم
شهر ناز!
شهر گل های فریبا
شهر رویا های مستی
شهر دیدار و قرار.
شهره ام دریای پاکی
پیشه ام موج غرور
ساحل آرامشم من
روح زیبای بهار.

دختر ابرو کمان شعر عشقم.
پر غرور!
جنسم از الماس سبز _
جنگل دریای نور.
گیسوانم شاخه های بیکران زندگی
در نگاهم نور مهتاب شب بالندگی
پاک _ پاکم
ناب _نابم
سبز _ سبز!
سینه ای دارم پر از آواز مستی
می سرایم شعر هستی
می نوازم با طنین رنگ آبی
موج پر شور بهار زندگانی.

دختر زیبا کلام سر عشقم
تک سوار سرزمین مهر ورزان

دختر ایران زمینم
کودکانم نغمه ی شور و نشاط
آشنا با خاک و گندم
کوچه ها را میشناسم
مردم ام را دوست دارم
خانه ها را می گدازم
مرد ها را سرفرازم
عاشق دنیای شیرین _
پر از فرهاد و فریادم.
کوه ها را می شکافم
دشت ها را می نوازم
ابر ها را می سرایم.
بارش باران رحمت
جنگل رویان عشق ام!
من بهشتم ،من بهشتم،من بهشت!
می نویسم دفتر خون و سرشت
در جهانی اینچنین بی سرنوشت!
درد تنهایی
پر از رنج و شکست
قلب یغما رفته در دنیای زشت!
می نویسم رشته ی جانم گسست
اینچنینم در سرای سرنوشت!

دختر رنگین کمان شهر عشقم
دختر شیرین و شور
دختر آواز قوی ام
دختر دریای دور
بال و پروازی دگر دارم کنون
سر به راه و رو به رویاهای دور
تا میان چشمه ای از جنس نور!

ستیزه

شب چو ماه آسمان پر راز
گرد خود آهسته می پیچد حریر راز
او چو مرغی خسته از پرواز
می نشیند بر درخت خشک پندارم

شاخه ها از شوق می لرزند
در رگ خاموششان آهسته می جوشد
خون یادی دور
زندگی سر میکشد چون لاله ای وحشی
از شکاف گور

                                                                        (فروغ فرخزاد)