از تاريکی به نور می رسيم
و از غم بی پايان به شور می رسيم
واز دلتنگی ها به خروش می رسيم
در جستجوی خويشتنيم
در آرزوی نور و شوريم
و در پشت زمزمه های زندگی بدنبال نغمه های رويش عشقيم
تا بلکه آنرا بجويیم و بدل به ترانه زندگی گردانيم

با تو هستم همسفر !

چه زیباست در این سفر ،اگر همه چیز را بدون واسطه ببینی و درک

کنی .اگر خود را چونان پرنده ای سبکبال ،بدون هراس از گردبادها

بدست نسیم بسپاری و بیاندیشی که تک تک حوادث این سفر ،

روح واندیشه ات را بالغ می کند.

 میل به دانستن و پر بار کردن اندیشه ،میتواند تو را بدون

هراس از زمین خوردن در این مسیر مصمم کند .در این سفر به

خاطرات سبز گذشته ات بیاندیش ،حتی اگر خاطره سبزی هم

نداشتی می توانی نشانه های خاطراتت را در کوله پشتی

تجربیاتت بگذاری و به راهت ادامه دهی . بدان که در هر شرایطی

تنها تو می توانی خالق شادی ها در لحظه های زندگیت باشی

پس مهربان باش و دل به جاده بسپار...........

باز هم بهار چه محتاطانه میخزد روی برگ های دفتر زندگیمان و ما چه مشتاقانه استقبال میکنیم ازین میهمان عزیز

باز هم بهار مینگارد پرده هایی از گل و عشق ...

و باز هم ما در کوششی دوباره برای آموختن اینکه بهار چگونه عشق را مینگارد .

متولد می شوی که آسمان پر از ستاره شود؟؟؟؟؟؟؟؟

متولد می شوی که رود ها تا همیشه جاری باشند؟؟؟؟؟؟


چه تولد زیبایی............


بی شک متولد می شوی تا مهتاب برای همیشه بدرخشد


آری


تو متولد می شوی تا دوست داشته باشی

تو متولد می شوی تا دوست داشته شوی.

چه تولد قشنگی..........


با تولد تو جهان برای کسانی که دوستت دارند چه زیبا شد

ای بهترین بهترین ها و ای دوست دارترین دوست داشتنی ها

هزار و هزاران بار تولد زیبایت مبارک

بهار زیباست و ما نازیبایش میکنیم.... بهار جاریست و ما راکد می مانیم.....بهار دیگر برای ما نیست...بهار برای چلچله هایی است که هر ساله آنهمه راه دراز کوچ کرده را  طی میکنند و باز میگردند و استقبالش میکنند...بهار برای قاصدکانی است که همراه با نسیم سر در آغوشش میگذارند و بهار دست نوازش به سرشان میکشد...بهار برای گندمزارها و شالیزارها است...برای  خرگوشهای به خواب رفته که با آمدنش جانی دوباره میگیرند و جست وخیزکنان شادی خود را به بهار تقدیم میکنند....بهار برای طبیعتی است که با بهار تغییر میکنند....

چرا ما بیشتر از این بهار را لمس نکنیم.چرا یکدیگر را دوست نداشته باشیم...چرا از کنار یکدیگر بی تفاوت بگذریم؟! چرا از کنار گندمزارها و گلهای زیبا بی هیچ نگاه و سلامی عبور کنیم؟با این همه باران پی در پی و ابرهای سرشار چرا تشنه بمانیم؟!!!چرا برای پرستوهای از سفر برگشه بوسه ای نفرستیم؟!!

به ساعتی که به دیوار تکیه داده نگاه کن! می خواهد با تو حرف بزند.عقربه هایش برایت دست تکان می دهند و تو را به سوی فرداها دعوت میکنند........

چرا یکدیگر را دوست نداشته باشیم.پروانه ها و پنجره ها به ما می گویند شعر دوست داشتن را بسراییم.من تو را دوست دارم و می دانم که هر روز صبح نسیم سلام مرا که به عطر آفتاب آغشته است به تو می رساند...من تو را دوست دارم و صبح و شب تصویر تو را روی برگهایی که در بهار زندگی می کنند می بینم.من خوب می دانم که آسمان و زمین دوست داشتن را از تو آموخته اند.راستی فردا چه نزدیک است! اگر باز هم فرصت داشته باشم به کوچه های دیروز بروم کنار خانه تو می ایستم و نامت را به روی همه دیوارها می نویسم....و به همه یاد می دهم نام قشنگ تورا....

از تو عاشقتر کسی را سراغ ندارم...افسوس که گاهی سنگی و گاه شبنم... گاه آنقدر از تو دور می شوم که هیچ قاصدکی نمی تواند پیامت را به من برساند و گاه آنقدر به تو نزدیکم که واژه هایی را که در قلبت زندگی میکنند می بینم...

ای که با هم زندگیمان رنگین کمان است حتی اگر به اندازه سر سوزن یکدیگر را دوست داشته باشیم بهار دوستمان خواهد داشت....چرا که ما هردو فرزند آدمیمم و عشق را تنها ما هدیه گرفته ایم...من و تو از هر رنگ و نژادی که باشیم از هر کجا که باشیم بهترین مخلوقیم. بیا ما به طبیعت عشق را بیاموزیم....

تویی که نمی دانم کیستی و از کجایی ولی هرچه هستی "آدم" باش!!!

باران مرا قطره قطره میکند...من ابری می شوم ...شاید نگاه بارانیم بوسه ای بر قدمهایت باشد....

                                                 (یاسمین)